twój żar serca jest..

jak opadający wesoło liść

wiosenny i uśmiech gdy sprawiasz

mi

przyjemność lekką wspomnieniem

gdy ty

nie zerkasz na me wirtualne skinienie

zakazanym owocem jesteśmy

i dziś

pomimo cierpienia będziesz wtulona

w koc

namiętnego westchnienia

i krzyku

narodzenia tego czego

świadomi

sami

nie

jesteśmy

wobec tego życzę ci

lustrzanego odbicia

twojego marzenia

A czym że jest prawda..

Beztroskim nadzieniem skrajnych emocji

Westchnieniem

Nadzieją, być może

Zapomnieniem

I labiryntem dla diabła niezbadanym

Śmiechem nieskazitelnym jak tykanie zegara

Prawda wyzwala

Tak głucho, skrycie

Nie będąc pewnymi czy się w niej odnajdziemy

Pozwala dotknąć uwierzyć

We wszystko co spowinie nas

Dziobem doskonałości z edenu zagubionej

Prawda to obiekcja tego co kłamliwe

Rzecz jasna co niesprawiedliwie rządzi i rozdaje

Karty na stole

Przekłamanie, że prawda jest zawsze prawdziwa

W moich oczach, zaburzonych i zgubionych

Widokiem brudnych świateł

Pudła przebitego ze ścianami w tle, w dodatku cichej mgły

Spowitej na ramionach, przekupiona

Prawda nieśmiertelna, której nikt nie spamięta

Gdy budząc się zatopisz mętny wzrok w

Co jest widne, a co nie.

Nie wiedziałem, że taką ocenę sobie kiedykolwiek wystawię w byciu facetem- ta 1 jest tylko dlatego, że mam mocne postanowienie poprawy.

Kiedyś napiszę książkę o tym jak złym człowiekiem jestem- są na to pewne uwarunkowania, jak np. to, że jestem po prostu mężczyzną- leniwym, z rosnącym brzuszkiem, dziwnym chodem, spojrzeniem zmęczonych powiek, ledwo rozwiniętymi mięśniami w obu rękach, grubymi koścmi i powolnym myśleniem.. wszystko to się składa na człowieka nieidealnego, wypisz wymaluj genezis artis. Jedyną moją zaletą jest to, że jak sobie coś ubzduram- nie ma bata, nie przekona się mnie do zmian, a przypadków tych jest mnóstwo. Może więc świat byłby lepszy gdyby w raju zamiast Adama był taki Kamil- kobieta nie byłaby w stanie mnie przekonać do grzechu, nie spożyłbym owocu poznania dobra i zła- byłbym tak leniwy, że nie chciałoby mi się sięgnąć dłonią po kawałek soczystego jabłka.. tymczasem, niedostosowany do tego, że świat jednak spisany jest innymi zgłoskami stoję na przekór reszty, wciąż pod prąd myśleniem iście nihilistycznym, niczym Forrest Gump nie kapuję jak można żyć inaczej. Asiu, jeśli kiedykolwiek ze mną nie wytrzymasz- ja to zrozumiem. Jestem tak oporny wobec siebie, że nawet przed lustrem udaję, że wszystko jest w porządku. Jestem tak leniwy, że nie próbuję tego zmienić. Z grzechów tego świata- ten jest mym największym.

Bo przegrał Lech, a ja to przeżywam do dziś. Nigdy nie pisałem o miłości do klubu piłkarskiego ale to się tak na maksa przeżywa w środku. Nie zrozumieją tego kobiety, a i u większości facetów też będzie z tym problem.. bo co to niby? Drużyna piłkarska? Sport? Kogo interesuje piłka nożna w tych czasach gdzie rządzą euroludki bez krzty godności. Mnie właśnie jednak pasjonuje piękno zwycięstw, horror porażek i społeczność lokalna-kibolska-zawsze wierna-zawsze oddana jednej, słusznej sprawie.

Poza tym wkurwia mnie perspektywa siedzenia w tym banku i brak jakichkolwiek szans na rozwój, czy awans. Rada dla was? Nigdy nie ufajcie instytucjom finansowym, dymają was na każdym kroku, a pracowników zwłaszcza.

Brak mi też czegoś.. nie wiem sam czego. Spokoju? Chwili sam na sam z nutką jeżozwierzy? Odpoczynku? Wnerwiam się, gdy ludzie przelewają swoją odpowiedzialność na mnie. Ja zawsze przytulę, pogłaskam, by na końcu dostać kopa w dupę. Jakie to typowo polskie dla tego słowiańskiego charakteru.

Chciałbym się obudzić na chwilę w innej rzeczywistości, ukrytych marzeń i pragnień, których nikt nie jest w stanie zapewnić, bo nikt ich nie zna. Chciałbym choć raz w życiu być kimś innym niż jestem teraz. Chciałbym to zrobić w najgorszym dniu AD 2011. Bo potem i tak się o tym zapomina.

Czekam na słońce.

Czasem mam wrażenie, że jestem kostką rubika, którą się przewraca jak się chce ale nigdy nie można jej złożyć poprawnie do samego końca.

Czasem chce se dać samemu w mordę, zwłaszcza gdy zęby mocno zaciskam.. nie ma jednak od tego ucieczki. Kwestia tylko tego, kiedy rzucę im wyzwanie, kiedy zachowam się jak facet

Czasem mam wrażenie, że coś mnie niszczy od środka.

Zawsze jednak mam wrażenie, że to minie.

Czasem tylko myślę, że to jest naiwne.

Czasem sobie myślę, że nigdy nie podejmuje właściwych decyzji jeśli chodzi o mój rozum.

Czasem myślę, że nikt mnie nie zrozumie.

Zawsze myślę, że to nie minie.

Co za różnica. Prochy nasze i tak będą zdeptane. Zaciśnięte zęby to za mało by zaistnieć.